ang retreat ng batch 07 naganap sa angels' hills sa tagaytay, nagsimula noong friday, at natapos kanina ay ang isa sa mga pinakamemorable days sa aking buhay at sa aking stay sa pisay.
nung night bago nagretreat ko lang inayos ang gamit ko. nung time na yun di pa ako maxadong excited na magretreat kc iniisip ko ung les miserables. akala ko kc nung time n un sa tuesday na ung long test sa les miserables eh di ko pa maxadong naintindihan ung simula.. tapos kelangan ko pang matapos ang mga
kaya nagpray ako nun. sana magising ako nang maaga. nasabi ko rin na sana mag-enjoy ako sa retreat.
ayun, the next day, nagising nga ako nang maaga. pero mga past 7 pa rin ako nakarating kc ang tagal ng service ko eh. don't know kung why.
the day before, binanggit na aattend kami ng first 3 periods. rawr. may physics. at least alam ko ung score ko sa bio perio at sa econ perio.
after ng physics.. pumasok na kami ng bus. i forgot kung kelan kami umalis. parang mga 9.30-9.45. sa gilid ako umupo. katabi ko si ron. unfortunately. kc alam kong aasarin ako nun kay jmcq sa buong journey.. oh well.
nanood kami ng alien vs. predator on the bus. mga 12 na ata nung naglunch kami sa carlos' pizza. somewhere xa sa tagaytay. malapit sa angels' hills. ang galing nga eh. hindi pizza ang sinerve sa amin. may 'pizza' pa naman sa pangalan nung place. di pa nga ako gaano nabusog eh. oh well. pero ang ganda ng view mo sa taal! un na ata ang closest view ko sa volcano mismo. wow. ang ganda nya talaga. at di ko akalain na napakaliit nya talaga. wala nga lang akong pic kc low bat na ako nung andun kmi. tnx, celine. :)
after nun, deretso na kami angels' hills. nang andun na kami.. binaba namin ung bags sa dorm. tapos deretso kami conference center. nagkaroon ng orientation. mas maikli ung orientation ngayon kc andun dn kmi last year. kaya alam na namin ang do's and dont's. parang purpose lng nun ay para maalala ulet namin.
anyway, after nun, bumalik kami dorm, kumuha ng keys sa locker, nag-unahan sa mga higaan. katabi ko nga si ron. parehas kaming sa taas. di naman kalayuan si warner, si justin, at si romar. after nun ang first 2 talks. about identity ung isa.. tapos i forgot ung topic ng 2nd na talk. sorry.
later that night, palanca giving. at ung strips thingy. grabe. napakadramatic ng moment n un. d ko mapigilang umiyak kc ngayon ko lang nerealize na madami palang nagmamahal sa akin. madami dn akong palancang natanggap. di ko rin akalain na madami ang kakausap sa akin, magpray-over sa akin. i praise and thank the Lord na i am blessed with friends who never forgot me. (the tears come welling in my eyes as i wrote that sentence.)
i did the same on my part. nung sila na, i prayed over them, kinausap ko sila. nagsorry dn ako sa mga people na nasaktan ko.. nasiyahan dn ako sa time n un kc nagkaisa ang lahat ng tao. nawala ang mga awayan, nagkaayusan ang lahat. madami ring umiyak, di lang mga babae.
the next day ay nagkaroon ng 2 more talks. nung noon ay nagkaroon ng obstacle course. team I ako. although di kami nanalo (nalaman namin ang panalong team bago kami umuwi), nag-enjoy ako sa pagcheer sa mga gumawa nung task, sa pagcheer after nung race (which has a somewhat seductive look) kakatakbo, sa pagkain ng sibuyas, at sa paghulog sa akin after ako idaan sa tali.. :)
the same day ay dumating ang mga facilitators thingy. katulad nung last yr. naiinis ako kay kuya leo kasi naman wala xa gaanong ginawa. actually nga, hindi si kuya leo ang nakipag-1-on-1 sa akin. si jerico. paano ba naman kc inutusan siya ni kuya leo na makipag-1-on-1 sa iba. oh well. madami kaming napag-usapan ni jerico. kc parang katulad lng un ng isang ordinaryong chat namin sa caf, sa front lob, o kung nakikisabay xa sa service. pero mas serious ang usap namin ngayon. xempre, retreat eh. nalaman ko sa kanya ang strategy nya kaya biglang taas ang average niya nung 2nd qtr last school year. dinededicate nya ang studies niya kay God. sinabi niya na hindi ang grades ang dapat lang abutin. kc grades lang yan. just numerical figures. sure.. magiging helpful xa pag mag-aapply ng trabaho, o para sa pagtake ng exam, pero after nun di na rin xa gnun needed. instead ay isipin natin na ang pag-aaral ay para kay Lord. para un sa kanyang glory. tumalab naman un. nang sinubukan ko sa les miserables, gumana xa. in fairness.
the same day dn ay nagconfession. nakapagconfess ako ng sins ko. ang gaan ng feeling na nakapagconfess ng sins kasi nawala na ang mga mabigat na pasanin dahil sa kasalanan.
after nun ay ang praise fest. sa una, medyo masaya pa.. kc may dance move para sa isang song na ang cute pero nakakatawa pag mabilis. pero eventually naging mas "sad" na ung mga songs. di ko ulet mapigilang umiyak kc narealize ko na napakasama kong tao. ako ay hindi perpekto. and yet kelangan pang si Lord ang kumatok sa aking puso upang tanggapin siya. nagpapasalamat naman ako na si Lord is one of second chances. alam kong pinatawad nya kami sa aming mga kasalanan. ika nga ng dad ni Arun Gogna, "nagpatalo si Jesus para manalo ka. He died on the cross to save you."
the next day ay mass tapos shared prayers ng buong batch. ipinagdasal ng lahat ang pagpapasalamat sa retreat, sa pagpapasalamat sa batch 07, at marami pa. madami ring naging emosyonal lalo na sa mga linyang "Lord, in a few weeks ay graduate na kami.. as we go on our separate ways, wala sanang magkakalimutan. Friends forever. Kasi hindi lamang isang batch ang 07. isang pamilya na." its a sad reality that we had to face. even though i never got the chance to pray in front ng 07, i pray that may we be ready to face what lies ahead. 07 may not be together physically, but every 07 will always be in heart. (the tears start to flow as i write the last sentence.)
after nun, batch picture. ngayon ko lang talaga napansin na NAPAKAVAIN ng batch. more yet electron. may instinct eh. makakita lang ng camera pose na agad. oh well..
all in all, naging masaya, emosyonal, nakakatuwa, madrama, etc. ang retreat. although 3 days and 2 nights lang xa, a relatively short time, isa itong retreat na hindi ko malilimutan sa buong buhay ko.
eto dapat ang dinasal ko if i were given the chance. hinihiling ko, mambabasa, na isipin mo na ang susunod na mga talata ay isang dasal.
Lord, thank you for that successful retreat. Thank you for making everybody of batch '07 realize how you love us. Lord, we know how we much we have sinned-against you, against others, and against ourselves. Thank you Lord for giving us a second chance to rise again, to be called worthy to do our mission on earth. Thank you Lord for batch 07. Thank you Lord for putting every person here in batch 07. Lord we know that you have not placed us in Pisay, better yet in batch 07 randomly. We are here for a purpose Lord. Help us to find our purpose, our mission in earth, and help us to use all our skills and talents to be successful in our mission.
Lord, in a few months, we are no longer Pisay students but alumni. After that, all of us will go our ways. We might not see each other in a long time. Lord, when that time comes, may we be ready to face what lies ahead in the world called college. And as we leave high school life behind and step into the threshold of college life, may we not forget each other-our classmates, friends, soulmates and batchmates. May we cherish every memory in our short Pisay stay-good and bad times, overnights, parties, retreats, exams, and even ordinary everyday classes.
pano ba yan. hanggang dito lang muna ako. aayusin ko pa gamit ko. magbabasa pa ako ng les miserables. matutulog ako ng maaga para di ako late bukas at dahil may pt kami bukas. see'ya!
thank you Lord for everything. :)
metamerism reminisced his memories
|6:56 PM|